“I’m asking you to believe. Not just in my ability to bring about
real change … I’m asking you to believe in yours.”
- Barack Obama

Yes, being one yourself
you vowed to fight
for all the quiet heroes

With unflagging energy
you invested on the mantles of King and JFK
to ignite the world with a message
of hope, unity and real change

You wrote a new chapter into history
by rising above the waves of race
and propelled yourself into our hearts

Yes, we can bring about change
if we believe in our ability
to bring about change

Yes we can

© 2008 Selwyn Milborrow

To you I gave vision and wisdom
I picked you and alienated the rich
I taught you to seek justice
and to obey God –
But you chose man

I laid down my life for you
and showed you my vulnerability –
Yet you never presented me with love
but thorns and vinegar

That’s what Jesus said...
when He cried


©2008 Selwyn Milborrow

OK,
how then do you expect
me to react when
there is such serenity about you?

That’s all I wanted to tell you

NO, wait,
how then do you expect
me to react when
I just want to love
and be loved?

That’s all I wanted to tell you

YES, I have nothing else to tell
only this love poem –
The memory of what is
and forever will be…


©2008 Selwyn Milborrrow

I'll be happy the day
you find the innocence you've lost –

Innocence of your womanhood
and how to feel loved when being loved

That’s what he thought
when he cried

©2008 Selwyn Milborrow

(In memory of our little saint)

Though I never knew you
honouring you through poetry
is all I can do

The songbird sings your name
and scents of flowers remain
as memories of you
illuminates paths long forgotten

You fought bravely
in the lonely cry of night
yet distance won't disturb
the harmony of happiness
echoeing so sweetly your name

Nikita,
we will not live in death
your saintly life swallowed it -
on God's promise we shall wait
knowing that some day
we'll see one another

©2008 Selwyn Milborrow

“I expect to pass through this world but once; any good thing therefore that I can do, or any kindness that I can show to any fellow creature, let me do it now; let me not defer or neglect it, for I shall not pass this way again.”
This is one of my father’s favourite quotations. I found it in his Identity book shortly after he passed away in 2006. It is a reminder that we are indeed not of this world.
I learnt that faith is the first factor in a life devoted to service.
Without it, nothing is possible. With it, nothing is impossible.
I read in John 17:11,14-15 “These are (still) in the world … (but) they are not of the world … just as I am not of the world … Keep and protect them from the evil one.”
Let’s not succumb to the pressures of the world. God has provided many ways for us to live in the world and yet be unaffected by it. Many are far too attached to worldly things.
1 John 2:15 “Do not love or cherish the world or the things that are in the world. If anyone loves the world, love for the Father is not in him.
God wants His children to be blessed with many nice things; the Bible however tells us not to love them excessively. Our goal should be to enjoy the things God provides us and to share with others.

For a dear friend

Putting pen to paper
took root in your heart
allowing you the liberty
to unmask the past

For too long you ignored
the rumours in your heart

For too long you allowed
dust to settle in corners
not spoken of

At last the past fades
as a new mirror rises in the east
to restore your beauty
and finally beating the beast

You finally came through it all...


©2008 Selwyn Milborrow

I know I can do all things through Christ who gives me strength. I read about our strength through faith in the book of Exodus chapter 15:2: “The Lord is my Strength and my Song, and He has become my Salvation; this is my God, and I will praise Him, my father’s God, and I will exalt Him.” It is great to know that God will be my strength no matter what my situation and challenge. Reading Psalm 28:7 reminded me that my heart trusts in Him and therefor He is my strength.
Yes, the Lord is my strength and my shield. Instead of giving me strength, He is my strength! Knowing that He is with me gives me strength. By faith He is my strength and it will quicken my body and my spirit and soul.
Indeed, I know I can do all things through Christ who gives me strength.

The Kite Runner is a film based on a gripping novel by the Afghan-American author Khaled Hosseini.
It tells the story of Amir, a boy from Kabul, who is haunted by the guilt of betraying his childhood friend. Betrayal is but one of the themes running like a thread through this film.
In this story betrayal is seen as the willful slaughter of hope. The issue of betrayal reminds one of a famous quote by English novelist E.M. Forster who said “I hate the idea of causes, and if I had to choose between betraying my country and betraying my friend, I hope I should have the guts to betray my country”.
The story is set against a backdrop of turbulant events, from the Soviet invasion, to the rise of the Taliban regime.
Amir, a well-to-do Pashtun boy, and his friend Hassan, a Hazara and the son of Amir's father's servant, Ali, spend their days in a peaceful Kabul, kite fighting, and just being boys.
Assef, a violent older boy blames Amir for befriending someone according to Assef from "an inferior race". He prepares to attack Amir, but Hassan bravely stands up to him. Assef backs off, but swears revenge. I do not want spoil the story for you and recommend you visit your local dvd or book store.

The film has it’s humorous moments taken from the book. It also grabs you as it humanises the effects of war, providing painful images of stonings, rape and other senseless acts.
In one scene the viewer is shocked with images of a sobbing woman being hit by rocks.
In another scene the viewer sees kites fly like little bomber planes above Kabul – a clever reference indeed.
The book is about finding small joy in unlikely places and the power of redemption through doing right in a world gone badly wrong.
The film does leave one's faith in humanity heavily dented and one wonders whether the ending is a happy one or just consolation in having to count one's blessings.

Elisabeth Eybers, een van my gunsteling digters op skool het geskryf: “Somer en herfs en winter trek in wye / onafgebroke wisseling deur die land.”
In die Bybel lees ons van die saaityd en oestyd, somer en winter, dag en nag wat nie sal ophou nie. Dit is so dat ons ons in ‘n natuurlike winter kan bevind en tog ‘n geestelike ene beleef. John Bevere skryf in sy boek, Victory in the wilderness, hieroor. Bevere skryf: “The wilderness is a dry and thirsty land. The wilderness season is a time of pruning and grafting.” Dit het ten doel om ons voor te berei vir ons nuwe seisoen. Ons moet ook weet dat ons nie alleen is nie.
Hy skryf verder: “Know that you are not alone, but in good company. You walk where Moses, Joseph, Job, and Jesus walked. The procession of wilderness travellers is long for the wilderness is a necessary time …”
‘n Alsbitter seison moet een of ander tyd in ons lewe aanbreek. Daar is geen kortpad na die beloofde land nie.

Selfs skoolmaats loop uiteindelik elkeen hul eie lewenspad. Sommige is gelukkig om aan dieselfde kollege of universiteit te studeer. Maar iewers móét hul paaie skei … genoodsaak deur omstandighede.
‘n Donkerkop-kollega het een oggend haar emosies met my gedeel. Nou en dan het tane in haar oë opgdam. Sy het pas van haar jare lange jeugvriendin afskeid geneem. Sielsverwante vriende. Soul mates. Soos Heidi en Klara uit ‘n bekende strokiesprent Heidi, uit my kinderjare.
Die donkerkop onthou die goeie ous skooldae, daarna saam universiteit toe, en later saam by dieselfde firma. Sy vertel dat hulle onmiddellik aanklank by mekaar gevind het. Wedersydse respek vir mekaar. Tydens hul adolessensiejare het hulle mekaar se verwarring verstaan toe hulle soos enige tiener, met uitdagings in hul ouerhuise gekonfronteer is.
Die donkerkop onthou daar was ligte oomblikke soos haar verlowing en toe die blondekop jare later hoofstrooimeise op haar troue was.
Selfs toe die blondekop se vorige kêrel sterf, kon hulle saam huil. Die vingerafdrukke van hul vriendskap sigbaar in alle fasette van hul lewe.

Ek dink aan die filosoof, Aristoteles gedink. Volgens hom is ware vriendskap dié tussen mense wat goed is. Wanneer altwee toegewy aan die goedheid is. Hul harte gevul met goeie bedoelings. Iets wat skaars is in ‘n snel veranderende wêreld. Ons multitask en surf ons tyd om!
Kahlil Gibran skryf die volgende oor vriendskap: “Your friend is your needs answered … If he must know the ebb of your tide, let him know its flood also.”
Die donkerkop-kollega en haar blondekop-vriendin kon mekaar se verwarring verstaan. Hulle het selfs gedeel in die opwinding van tienerliefde en uiteindelik troue liefde.
Mense gooi maklik klere weg wanneer dit uit die mode raak, maar kry dit nie altyd met vriendskappe reg nie. Dis waaroor Aristoteles gepraat het; om ten spyte van alles die eb en vloed van vriendskapwaters te deel.
Wanneer die donkerkop siek was, het die blondekop die wonderlikste mandjie vrugte en ‘n kaartjie met ‘n mooi boodskap vir haar gestuur. Ware vriendediens!
Die blondekop het haar meestersgraad in sielkunde verwerf, en die donkerkop het haar eersteling verwag. Die blondekop het gebid vir die nuwe moeder en haar baba. Dit het vir die moeder gevoel of die blondekop ook ‘n ander ma vir haar kindjie is omdat sy haar in elke vreugde kon verkneukel.
Maar toe gebeur iets ernstigs in die donkerkop se lewe: die een oomblik het sy versuiker onder haar ma se heuningdruppels, en die volgende oomblik moes sy magteloos toesien hoe haar ma kwyn.
Haar ma sterf na ‘n lang siekbed, en kort daarna verloor die blondekop ook haar ma. In die rolprent Memoirs of a Geisha, sê Ziyi Zhang se karakter die volgende: “At the temple there is a poem called “Loss” carved into the stone. It has three words, but the poet has scratched them out. You cannot read “Loss”. Only feel it.”

Met gebede, liefde en ondersteuning is die donkerkop en haar blondekop-vriendin in tye van verlies vir mekaar daar. Die een sê die regte woorde wanneer andere nie weet wat om te sê nie.
In sommige gevalle het jy geen vriende nie. John Bevere skryf: “I would pray in the dry season and things won’t change. You pray. Yet your prayers seem to fall flat.” Inderdaad. In die wildernes is daar geen reën nie. Behalwe reën diep uit die hart van ons naaste.
Die donkerkop en haar vriendin het natuurlik geweet “the wilderness is a necessary time … its purpose is to train and prepare us for a new move of His Spirit.”
Kom, ons almal neem kennis van John Bevere se positiewe boodskap: “The wilderness is not intended to be a place of failure, but of victory.”

hoop

vanoggend toe jy jou arm
onder my lyf indruk
en nader trek
tref die wete my –
ons leef!

so lê ons in stilte –
jou arms wat my wese omvou
en my siel wat jou reuk indrink

dankbaar vir hierdie oomblik
van nabyheid en van rus
koester ons die stilte
voor die dag met sy geluide begin

©2008 Selwyn Milborrow

onthoud je nog?
(voor Veerle Vrindts)

"weet je nog hoe we samen
hand in hand uit de schoolpoort kwamen
onafscheidelijk vrienden voor altijd?"

nog voor die hemel vanaand
in die suide van afrika afdaal
wil ek hierdie gedig offer
aan 'n vriend en digter

want as daar tye kom
wanneer die kliek van isi-xhosa
ons zuid-afrika/belgië band oproep
is daar altyd die genade
dat ons die skrywerspen
kan opneem

©2008 Selwyn Milborrow

Blauw Maandag
(Voor Anne-Sophie)

Ik ben normaal heel enthousiast
tog vandaag een beetje ziekerig
mijn klasgenootjes vond dat grappig
en zeg hullie hebben slechte dingen
gehoord uit België

Ik ben normaal heel enthousiast
maar ik zei niets vandaag
en wandelde naar huis
om beter te worden tegen Maandag

©2008 Selwyn Milborrow

letter to iraq

life on your streets
is deadly
when young men
strapped with explosives
set your heart ablaze

this note a son wrote at dawn
saying peace died
long before he was born

a proud father
consoles a grieving mother
her heart torn apart
her dreams blown to bits

iraq, the suicide bomber
stalks your children
and will not abandon
this world
until it finds them

iraq, too much blood is spilled
how long will dawn
reveal images of burning flesh

refuse to remain silent
refuse to become violent

peace will wash away tears and fears
from your streets
and fill up the cave
in your heart

©2008 Selwyn Milborrow

niemand sal je zeggen wie je bent

“schrijf je wat je ziet en niemand sal het lezen en je zeggen wie je bent”
– Miriam Van hee

om te dink
jy’t tot onlangs
(lank gelede?)
my nog herken

snaaks hoe mens
vertroosting verlang
noudat tyd soos kole
die werklikheid terugbrand

daar staan jy toe
soos tevore
met ‘n hand vol boeke

hekke van herkenning
val voor jou voete
en ons begin die honger stil
met digterlike herkoutjies

vol van beelding
en van metafoor
groet ons later

al wat bly
tussen jou en my
is vingermerke
op eybers se winter-surplus

Beslan, 1 September 2004

met stram treë
keer hulle terug skool toe
en vanuit nêrens marsjeer
skadus klaskamers binne

ma’s se liefdevolle omhelsings
word genadige grepe
en bang kinders
bewende riete

nou jare later
met die afdruk van terreur
skrikstil in ons gegrafeer
hoor ons steeds ‘n kreet –

wie sal hul dood wreek?

mag ouer en kind
nóóit weer geoffer word
op ‘n lafaard se skinkbord

‘n gedig net om ‘n gedig te wees

in die kort tydjie vanaand
– soos ‘n digter van ouds
aangehits deur vergange verlange –
pleeg ek gedig op gedig

want wat nou tel en bly
is hierdie gemummiede verse
wat met elke koplig en oplig
lig werp op hierdie gepleegde gedig

elegie vir ‘n digter
(vir Patrick Petersen 1951-1997)

ek is ‘n doodgewone ou
wie die reënboogkleure meng
en ‘n huldeblyk verf
nét vir jou

só swaar om protes en pyn
deur jou pen te voel vloei
tog was dit vir joú
ver verhewe bo vers en kwatryn

noú wil ek jou prentjie skilder
op ‘n doek wat nooit sal afskilfer

want ál onthou ek
die gehuil van ‘n pen
versteen in ‘n oomblik
toe bloed en metaal meng
weet ek ook jỳ
kon jou oë in vrede sluit
met jou laaste huistoery

٭ Patrick Petersen was ‘n dominee, digter en uitgewer. Hy het op 6 Junie 1997 in ‘n motorongeluk gesterf.

"hoe krij ik weer bijeen wat ik
in het voorbijgaan achterlaat" - Miriam Van hee

hearing you play piano
stirred something inside me
something deeper in thought

was it their songs too
the people in pictures on walls
and faces you look at
until eyes tires?

does the music ring a bell
is it a waltz with someone dear
or for a loved one lost?

the answers are not clear
but i somehow know
each moment and note
holds something dear

their names cling to your lips
like scents of lavender
when you go to sleep at night
to journey to a place
where everything is clear

©2008 Selwyn Milborrow

België vs Zuid-Afrika Jeugd Project

I was part of this project initiated by 3 young and talented youth writers/poets from Belgium. I co-ordinated the project in Port Elizabeth and surrounding schools.

Schrijfproject door Els Somers, Anne-Sophie Van Wesemael en Veerle Vrindts. Partners in Zuid-Afrika: Diana Ferrus, Selwyn Milborrow en Vincent Oliphant.
Het project: Op een speelse manier willen we Belgische en Zuid-Afrikaanse jongeren elkaars cultuur leren kennen. Bij ons project vormt “taal” de leidraad doorheen de zoektocht naar culturele identiteit.
Taal om te communiceren (pennenbrieven)
Taal in literatuur en poëzie (schrijfworkshops en poëzieateliers)
Taal als virtueel medium (website met cultureel e-magazine)
Taal in muziek
Taal die culturen dichterbij elkaar brengt (Nederlands en haar zus Zuid-Afrikaans)
of Taal die net voor barrières zorgt. (integratie, 11 landstalen in Zuid-Afrika)

Profiel van Veerle Vrindts - Cultuur en literatuur zijn in mijn leven de meest opvallende ankerpunten. Zo was er de eerste keer dat een échte dichter een workshop poëzie schrijven gaf in onze basisschool. Ik stond als 9-jarige op de eerste rij en raakte gefascineerd door de wereld die je met een simpele pen en een vleugje fantasie kon creëren. In de jaren die erop volgden woonde ik verschillende schrijfcursussen en –workshops bij, die me inspireerden tot het publiceren van een echt jeugdboek op mijn dertiende. Nu, 6 jaar later ben ik een poëziebundel, een nieuwe jeugdroman en heel wat schrijfervaring rijker.
Nu vind ik dat het tijd wordt om op mijn beurt jongeren te inspireren tot actieve kunst- en cultuurbeleving. Iedereen moet de kans krijgen om zijn of haar talenten te ontplooien. Het zijn net die kleine dingen die ik wil uitwisselen tussen België en Zuid-Afrika. Twee landen waarvan, ondanks de afstand, de talen zo zusterlijk hand in hand gaan, de jongeren ook dromen hebben en er misschien wel onopgemerkt talent, dat op de eerste rij staat te popelen om zich te ontplooien.

Profiel van Els Somers - Ik ben altijd al heel erg geïnteresseerd geweest in de kunst van het schrijven, mijn zus is van opleiding journalist, dus het zit in de genen. Ik ben ook al betrokken geweest bij projecten van Veerle Vrindts (maar dan niet officieel).
Met dit project zou ik graag de creativiteit op het gebied van schrijven en de interesses van de jongeren in Zuid-Afrika willen ontdekken. Volgens mij kunnen we veel leren van deze kinderen, want zij hebben immers een hele andere kijk op de wereld. Op deze manier kunnen wij, en de Belgische kinderen die al dan niet met hen corresponderen, leren wat er in het hoofd van de gemiddelde Zuid-Afrikaan omgaat.
Ik denk dat deze ervaringen mij zullen helpen bij de omgang met de Zuid-Afrikaanse jongeren.

Profiel van Anne-Sophie Van Wesemael - Aanvankelijk was ik weinig enthousiast toen een dichter in de klas ons een gedicht deed schrijven. Maar dat veranderde toen mijn gedicht eervol vermeld werd door Jeugd en Poezie. Mijn enthousiasme groeide, ik bleef schrijven en ondertussen won ik talrijke poëzieprijzen, mocht met mijn gedichten naar Amsterdam, Groningen, Den Bosch e.a.
Dit is het verhaal van vele dichters. Ik hoop nu zelf als "dichteres in de klas", ergens waar die niet zo gebruikelijk zijn als in onze Belgische klassen, samen met Veerle en Els, jongeren het talent in zichzelf te laten ontdekken.
In 2005 deed ik sociale stage, bedoeling was Woensdag na school migrantenkinderen spelenderwijs Nederlands leren. Ook die ervaring met confrontatie tussen Nederlands en diverse andere talen, taalproblemen en kinderen, zal ongetwijfeld van pas komen in het project.

Die Burger het ‘n artikel oor hul besoek aan Port Elizabeth geplaas.

Besoek hul webwerf: http://www.pen-en-vriend.tk/

Gabeba Baderoon was born in Port Elizabeth and grew up in Cape Town. She lives in Pennsylvania, USA. Gabeba is the author of the poetry collections The Dream in the Next Body (2005), The Museum of Ordinary Life (2005), and A hundred silences (2006). The Silence Before Speaking, a volume of her poetry translated into Swedish, is forthcoming from Tranan publishers. The Dream in the Next Body was named a Notable Book of 2005 by the Sunday Independent in South Africa and was a Sunday Times Recommended Book. A hundred silences was short-listed for the 2007 University of Johannesburg Prize, and was a finalist for the 2007 Olive Schreiner Award. In 2005, Gabeba received the DaimlerChrysler Award for South African Poetry her work is infused with compassion and wisdom that bodes well for her future writings.
I had the honour of meeting her during the Exclusive Books/Metro FM Homebru Roadshow in South Africa.
I interviewed her in 2006. To read the full interview, visit her website: www.gabeba.com

Februarie 2006: Gedigte-aand met Engelse digters, Kuhne-Boekkooi galery
Digters: Brian Walters, Norman Morrissey, Mzi Mahola, en myself

5 November 2005: SKOP Bekgeveg, Nelson Mandela Metropolitan University
'n Bekgeveg tussen 'n SKOP span en 'n span veteraanwoordkunstenaars.
Trudie Wegner, Anton Calitz en myself is in die span van veteraandigters

24 September 2005: Heritage day, South End Museum, Nelson Mandela Bay
Heritage Day was celebrated at the museum with excellent performances in song and dance from various cultural groups.
The theme for the day was "Harmony within diversity through the Spoken Word". Therefore, some excellent poems on the struggle of the Khoi & San were read by local poet, Selwyn Milborrow

9 July 2005: Storytelling evening, South End Museum, Nelson Mandela Bay
Poets Jethro Louw, Vincent Oliphant, Mzwandile Matiwane & Mongami Marala

1-8 July 2005: Wordfest - Grahamstown National Arts Festival
Poetry collaboration with Jethro Louw, Mzwandile Matiwana & Mongami Marala

21 June 2005: Poetry Evening, Theodor Herzl School, Walmer, PE
Discussion on writing poetry & reading of poems "winternaggedig" & "ars poetica"
Words fail to describe how proud I am to see how enthusiastic young people are about poetry and music. It is deeply encouraging and bodes well for the future of South African writing. Thanks to Nicola Hare for guiding these young people.

25-27 April 2005: Freedom Day Celebrations, Centenary Hall, New Brighton, PE
Poetry readings & music

Diana Ferrus, Vincent Oliphant and I did a poetry show called “Kook”. In English it is “Cook”. We wanted to show people that our language is cooking and our poetry even more! We basically used a few ideas and mixed it into a poetry “pot” and cooked some wonderful performances. I had one the most enriching experiences at this year's Wordfest. I never dreamt that a photo exhibition would inspire me to write poetry, but it happended. I wrote two poems inspired by the photography of Gregor Röhrig. He is a freelance phographer studying at Rhodes University. On June 23rd he participated in his first international exhibition in Rotterdam - an international GlobalBC meeting at the World Trade Centre, Rotterdam.
To view my poems "eclipse" go to: http://www.picturesforlife.blogspot.com/

I also had the honour of doing some poetry collaborations with Jethro Louw, the Koisan Praise Poet & Ghetto Poet (see coffeebeans.co.za).
He performed some of his poems at the launch of his cd "Ray of light".
I met the co-owner of coffeebeans, Iain Harris who impressed me with his knowledge of art & music.
To visit their website, click: http://www.coffeebeans.co.za/
I also met Mzwandile Matiwana, a poet from Cape Town. He launched his book of poems entitled "i lost a poem" which is based on actual events in his life. I also attended the launch of books by the talented Timbila Poets. They are Vonani Bila (Editor/Poet), Mpo Ramaano, Phumelelo Machika, Myesha Jenkins & Makhosazana Xaba.
I dedicate the following poem to Vonani Bila:

@ traffic lights
(for Vonani Bila)

the world stops
@ traffic lights
in dahl street
where truth dawns
on forgettable faces
& cardboard posters
in coarse hands

i turn the blind eye
& step on the gas –

sadness settles on sidewalks
as the boombox blasts “...imagine all the people…"

©2008 Selwyn Milborrow

Stuart, a visitor to my webblog, commented on the fact that the poem ended just as he was getting into it. Well, it was written with exactly that in mind! Motorists don’t wait too long at traffic lights. They pause briefly to observe the plight of the homeless and unemployed. We live in a world where we seldom stop to listen to others or our inner voices. We are forced by a red traffic light to pause for a moment, but as soon as the light turns green we step on the gas and off we go...

Elisabeth Eybers

as dogter en digter
was dit makliker om die kollig te vermy
tog was jou seun se heengaan
‘n erge slag, maar ag
die lewe het reeds sy bordjies
op jou gelaat geraam
en ál waarop jy kon steun -
'n loopraam
geslyp soos ‘n diamant
om in jou hand te pas
en dood en lewe
in die ander

laaste aand

die volmaan hang
aan ‘n vlieswolk
sterre vat-vat aan die dak

‘n wolk halveer
die volmaan –

elke oomblik ontbloot
‘n krom noot

maar selfs die maan
jaag nie ‘n wolk weg nie –

ter wille van jou
bly dit slaapswaar
soos ‘n winteroggend sonnetjie
in my leë venster
hang

noudat jy uiteindelik slaap
maak jou borsie geluide wat
mens nie verstaan

net elke oomblik ontbloot
‘n krom noot wat
aan en aan gaan

Vincent Oliphant se verse vloei in stilte
"Kleur is nie ‘n brandmerk nie; kleur is mooi. Kleur, met of sonder "-ling", is móói…" Selwyn Milborrow het met digter Vincent Oliphant hieroor asook sy digbundels gepraat.

Vincent Oliphant se woordgevoelige verse weerspieël die broosheid van die mens. Dit laat jou met ‘n gevoel van magteloosheid en terselfdetyd ook hoop vir die mensdom. Die temas in sy gedigte is van so 'n aard dat mense hulle daarmee kan vereenselwig.
Hy debuteer in 1983 met Bloed vloei in stilte (Tafelberg) en in 1998 verskyn Die sagte vlees (Tafelberg) wat goeie blootstelling kry danksy die tv-sepie Sewende laan, asook die tv-joernaalprogram Pasella.
Hy is tans kurrikulum adviseur by die Departement van Onderwys.
Na die verwoestende veldbrande wat die Oos-Kaap gekasty het, wonder ek wanneer ‘n nuwe bundel uit sy pen soos welkome reëns die droogte kom breek.
Die volgende oggend bel ek Oliphant en is gelukkig om ‘n onderhoud te reël, want afgesien van sy werk, gee hierdie man in sy vrye tyd klas by die Nelson Mandela Metropolitaanse Universiteit. Hy is ook besig met navorsing in wiskunde-onderrrig. Oppad na sy huis wonder ek wat sy indrukke rondom die derde Swart Afrikaanse Skrywersimposium is. Dit was juis by die heel eerste simposium waar die tonge geklap het oor Oliphant se bundel Bloed vloei in stilte omdat dit nie protes-poësie was soos van swart skrywers van daardie tydperk nie.
"Ek was te besig met ‘n struggle van my eie," glimlag hy nederig.
In sy eerste bundel is die aanwesigheid van moeder en broer baie opmerklik. Hoe verskil dit van Die sagte vlees?
"Bloed vloei in stilte was baie na binne gerig; Die sagte vlees daarenteen meer gebalanseerd, meer volwasse."
Wat inspireer hom om te skryf, of verander dit soos mens ouer word?
"Dit bly nog grootliks dieselfde: Liefde, verlange, verlies… die romantiese temas."
Lees hy ander skrywers, en indien wel, wat lees hy?
"Ja, van my gunsteling skrywers is Milan Kundera, John Updike en Andre P. Brink ."
Hy het onlangs saam met sowat 130 Afrikaanse skrywers sy steun aan die beswaarskrif teen dubbelmediumonderrig by die US toegesê. Ek wou weet of die bestaan van Afrikaans bedreig word en of Marius Titus in die kol is met sy gedig "Skryfwerk" waarin hy sê:

"Soe, die beste manier omme taal te bewaar is:
Liesit, praattit, skryffit, ontginnit en bedryffit.
Net soelank jy my verstaan
stap skryf en taal ‘n lang pad saam."

"Ek is nie deel van die totale aanslag denkskool nie. Ek dink nie dat Afrikaans, of enige ander taal, moedswillig benadeel word nie. Benadeling kan egter ‘n onbedoelde gevolg wees. Verder is ek ten gunste van inisiatiewe wat ons veeltalige erfenis beskerm. Taal is immers nie net ‘n kommunikasie medium nie; dit is ook ‘n draer van kultuur. Dit is teen hierdie agtergrond dat ek die beswaarskrif gesteun het."
Na aanleiding van sy brief wat onlangs in Rapport verskyn het lei mens af dat hy trots is om "bruin" en "kleurling" genoem te word. Daarin sê hy "Kleur is nie ‘n brandmerk nie; kleur is mooi. Kleur, met of sonder "-ling", is móói…".
Dink hy daar is belangstelling onder bruines wat hul taal en identiteit betref, en is daar stemme wat opgaan vir 'n ontluikende bruin nasionalisme?
"Ek hou nie van die idee van etniese nasionalisme nie. Dit klink te veel na laer trek, en impliseer ‘n ons-teen-hulle houding. Ek het in my artikel ‘n positiewe inhoud aan bruinwees of kleurlingwees probeer gee. Die negatiewe konnotasies wat aan ons as ‘n groep mense geheg word, soms selfs vanuit eie geledere, het my die laaste tyd gesteur."
Hoe dan so, Vincent? "Ek vermoed dat die voortgesette teenkanting teen die benaming kleurling daarmee te doen het dat die term gemengdheid impliseer.
Gemengdheid word dan, miskien meestal onbewustelik, teenoor suiwerheid gestel. Ek is egter van mening dat gemengdheid of hibriditeit iets positiefs kan wees omdat dit dui op ‘n wyer, ryker herkoms. Ek sou bly wees as ons intellektuele en ander meningsvormers die oormatige sensitiwiteit rondom hierdie kwessie wou laat vaar."

‘n Hoogtepunt vir hom was in 1996 toe hy genooi was om aan die jaarlikse Poetry International Fees in Rotterdam deel te neem. Vir my is hierdie onderhoud met Vincent Oliphant beslis ‘n hoogtepunt in my lewe.
Soos in sy poësie, probeer hy leerlinge se ervaring van wiskunde as vak sover as moontlik vermenslik. Toe ek groet besef ek Vincent Oliphant is bloot ‘n reisiger wie deur sy skryfwerk die reis vir andere so maklik moontlik wil maak.
Hy is digter, akademikus, man, pa, maar bo als is hy mens en medemens.
‘n Uittreksel uit sy gedig "woorde" gee ons ‘n goeie blik van die mens Vincent Oliphant:

"my woorde het nie die byt
van koeëls en grofgeskut nie
nee
my woorde kan bloot bid
en pleit
en wens
medeburgers van die lewe
dat ons van grense sal vergeet
en bloot mens sal wees
en medemens…"

Spilpunt (2005: Edited by Leti Kleyn)
Kotaz (Edited by Mxolisi Nyezwa: Literature & Arts journal)
As die son kom oogknip (Anthology - Edited by Prof. Fanie Olivier)
Weaving the fabric (Anthology - Nelson Mandela Metro & Goteburg, Sweden)
Vensters van die hart (Anthology by PIA)
Inkvars '98 (Short stories - Bloemfonteinse Skrywersvereniging)
Ontwaking (Collection of Selwyn's poetry)
Poësiepalet (2007: Vivlia Publishers)

Klik hier vir my gedigte op LitNet se Digters in loopgrawe:
http://www.litnet.co.za/war/milborrow_in.asp
Klik hier vir my gedigte op LitNet se Slypskole/Workshops:
http://www.litnet.co.za/skryfvi/default.asp
Klik hier vir my gedigte op LitNet se Mont du Toit Kelder Wyngedigkompetisie:
http://www.litnet.co.za/mont/milborrow_in.asp
My poem"America under attack" published in The Herald of 9/21/2001:
www.epherald.co.za/herald/2001/09/21/edlets/5let.htm
My poem in honour of Sarah Baartman, on the website of Nelson Mandela Metropolitan University:
www.upe.ac.za/afned/angel6-1.htm
My short story "Saartjie vannie Baai" on the website of Nelson Mandela Metropolitan University:
http://www.upe.ac.za/afned/verhaal11a.htm

gebed van sara
(vir die khoisan)

in ‘n land van beskaafdes
was jy as frats ingehok
en moes wag, suster baartman
vir die vloek om weg te gaan:

"Jirre, ek is een van djou tjeeners
maarie mense hille algar sê ek is ‘n goggatjie
moetie lat hille my seer- of doodmakie"

maar as verlange jou byt
kon jy gaan na ‘n beter plek
met jou kaalvoet-gebed:

"Jirre, as djy weer reënbooggoggatjies stuur
om te kô kyk of dit genôg gereentit
sê hille ‘seblief om my te kô haal"

toe ferrus* jou oorskot
uit die koue bring
en jou vel die afrika-son voel
het ons hulde gebring:

"Jirre, vindag wil ons trug report –
daar’s niks meer om oor te stry
of te wonner oor vergewe en vergeetie…"

want sara ís vry
sý is vry
sy is vrý

* Diana Ferrus is welbekend vir haar gedig oor Sara Baartman. Haar gedig "Vir Sara Baartman" is gepubliseer in die Franse wet wat spesiaal gemaak is om Sara se terugkeer moontlik te maak.

My winning letter of the month in the December 2005 issue of Oprah Winfrey's O magazine

Jill Scott’s article [How an artist connects with her song - September 2005] did it for me. Maybe its because I went through same thoughts after I became a father.
Since birth, my son Ethan enjoys lying on me with an ear close to my chest.
I always wondered why? Maybe it felt like a cushion since I have a hairy chest, I thought. He is four years old now and recently I discovered how intently he listened to my chest. Before I could ask him (telepathy?) he answered by saying: "Daddy, I can hear your heart dancing. I Love listening to your heart."
I thought of Jill Scott who was certain the first thing she ever heard was the sound of her mother’s heart, a sure and unrelenting rhythm that was both life-sustaining and calming. She says she hears a symphony in the click-clack of heels on a pavement, the rat-tat-tat in the conversation of friends, the wind in her ears and the children at play.
The prophet Kahlil Gibran wrote: "Your children are not your children. They are the sons and daughters of Life’s longing for itself. In a way I believe that this is exactly what happened when he listened to my heartbeat. As a poet I believe the heart is an instrument and a source of life’s longing for itself; it helps us to tune in to the beat of the world.

dans met katrina٭
(gëinspireer deur ‘n artikel van Deon Lamprecht, Media24 verslaggewer in Amerika)

toe 'n wolkvuis uit die see marsjeer
en om new orleans toemaak
volg sky en cnn se kameras
jou vloedgolwe deur strate
van ‘n voorwêreldse moeras

mens het begin plunder en verkrag
hul waardes tot die been ontbloot
want oral dra hul saam
‘n saad van haat en dood

gaan dit ooit tot mens deurdring
hoe ‘n dringende boodskap jy bring?

gaan mens ooit leer om jou te respekteer?

kyk, jy is die groot gelykmaker –
moedernatuur is jou naam.

©2008 Selwyn Milborrow
* ‘n Kategorie-vier-orkaan wat New Orleans, Louisiana, Mississippi en Alabama in 2005 getref en tot grootskaalse skade en lewensverlies gelei het.